Dat rotsvast geloof bestaat, ervaart pater Nepo James Raj geregeld in Scherpenheuvel. Mensen die in een uitzichtloze situatie zitten, komen er een kaarsje branden. Ze vertrouwen op de kracht van een gebed dat ze toevertrouwen aan de moederlijke zorg van Onze-Lieve-Vrouw.
Mensen dragen allerlei intenties en gebeden mee naar Scherpenheuvel en leggen ze voor aan Onze-Lieve-Vrouw. Sommige van hun smeekbeden kunnen kinderachtig lijken voor degenen die niet (of meer) geloven in Gods wonderen en zijn onverwachte barmhartige nabijheid. Maar ik zie het geloof van deze bedevaarders als puur en volhardend, zoals dat van kleine kinderen. Ze beseffen dat ze Maria benaderen omdat ze geen andere opties of oplossingen hebben voor hun problemen of hopeloze situaties. En toch komen ze met een rotsvast geloof, omdat ze geloven dat zij hen als moeder op de een of andere manier kan helpen.
Doorzettingsvermogen
Hoewel sommigen hun smeekbeden misschien als bijgelovig interpreteren, zie ik hun poging om Maria de hand te reiken als een uiting van hun standvastige wil om een uitweg te vinden uit hun moeilijkheden. In feite troost hun geloof hen en geeft het hun de moed om positief te blijven, ondanks het leed en de pijn.
Mensen beroepen zich op hun geloof in Gods kracht, zelfs al heeft de medische wetenschap geen oplossing voor hun ziekte of probleem.
Na het horen van sommige van hun verhalen heb ik vaak diep medelijden met hun uitzichtloze situaties, maar toch bewonder ik hun doorzettingsvermogen. Mensen beroepen zich op hun geloof in Gods kracht, zelfs al heeft de medische wetenschap geen oplossing voor hun ziekte of probleem. Ik ben geen dokter en ben dus niet in staat om zulke mensen te ‘genezen’. Wat ik wél doe? Ik betuig mijn medeleven, steun en solidariteit door met sympathie naar hun pijnkreten te luisteren.
Machteloos
Op een dag kwam er een dame naar het huis van de zegeningen. Ze had een heel specifiek verzoek. ‘Pater,’ vroeg ze, ‘kunt u mijn medailles, beelden en de kaarsen zegenen?’ Ik antwoordde: ‘Absoluut, het wijwater staat al klaar.’ Ze had twee zakken bij zich met kaarsen en andere heilige voorwerpen. Na een gebed uitgesproken te hebben, zegende ik deze vrouw.
Nu zag ik tranen uit haar ogen opwellen en ik vroeg: ‘Is alles oké?’ Ze veegde haar tranen weg en zei: ‘Ik heb één verzoek, wilt u dat alstublieft voor mij doen?’ Ze gaf me een kaars en zei me: ‘Wilt u met mij meekomen en deze kaars aansteken, hiernaast in de noveenkapel?’ Ik nam de kaars van haar over en vroeg haar voor welke intentie ik ze mocht aansteken. Toen begon ze weer te huilen en antwoordde: ‘Mijn dochter heeft kanker, ze heeft nog maar een paar dagen te leven. Ik voel me zo machteloos … Ik kan mijn dochter niet helpen. Het is heel moeilijk voor mij om mijn dochter te zien sterven. Ze heeft twee kleine kinderen. Ik kan niets meer doen om mijn kind te redden.’
Gods kracht
Ik was sprakeloos. Terwijl ik de kaars aanstak, vroeg ik me af: Waarom doe ik dit? Voor haar dochter, opdat ze een pijnloze dood zou mogen sterven? Of voor een wonder of genezing? Ik wenste de vrouw veel moed toe en beloofde te zullen bidden voor haar familie.
Waarom steek ik die kaars aan? Voor een wonder, genezing… of een pijnloze dood?
Ook al wist ze dat haar dochter binnen enkele dagen zou doodgaan, ze kwam als moeder naar de Moeder Gods en geloofde in de barmhartige zorg en de kracht van God: ‘Voor God is niets onmogelijk.’ Het maakte haar niet uit wat het antwoord van God zou zijn, maar ze bleef Hem tot het einde toe smeken om genade voor haar dochter.
pater Nepo James Raj, montfortaan