Voor Lourdesgangers is priester Dominique Derkoningen een vertrouwd gezicht. Hij maakt deel uit van het team van chapelains dat bedevaarders verwelkomt en begeleidt bij hun bezoek aan het heiligdom. De geknipte persoon om ons het ‘geheim’ van Lourdes te verklappen!
door Glenn GEERAERTS
De heropleving van Lourdes na de rampzalige coronacrisis, waarbij het heiligdom zelfs een tijdje op slot ging, is een feit. In 2023 vonden ruim drie miljoen bedevaarders de weg naar de grot. De cijfers voor 2024 zijn nog niet beschikbaar, maar verwacht wordt dat ze opnieuw in stijgende lijn gaan. Bij de Montfort-Bedevaarten mochten we vorig jaar alvast twee extra Lourdesreizen inlassen omdat de groepen anders te groot zouden worden.
is kapelaan in Lourdes sinds 2021
Veel bedevaarders dus, en al die mensen moeten hun weg vinden in het heiligdom – ook en vooral spiritueel. Dan komen de zogenaamde chapelains in beeld: een veertigtal priesters die instaan voor het onthaal van pelgrims en bedevaartgroepen. De kapelaans gaan voor in de eucharistieviering en bieden een luisterend oor aan wie op verhaal wil komen. Bedevaarders en pelgrims kunnen bij hen te biechten gaan of de ziekenzalving ontvangen.
Valse start
Een van die kapelaans is Dominique Derkoningen, priester van het bisdom Hasselt. Begin 2020 werd hij aangesteld als verantwoordelijke voor de Vlaamse en Nederlandstalige bedevaarders. Al had hij zich de start van zijn dienstwerk anders voorgesteld.
Sommigen waren bang dat Lourdes zware klappen zou krijgen door de pandemie. Zouden de mensen de weg naar het heiligdom terugvinden?
‘Nauwelijks een paar weken na mijn benoeming barstte de coronacrisis uit’, blikt Dominique terug. ‘Bedevaarten werden massaal geannuleerd en de poorten van Lourdes gingen dicht. Ik zat thuis in mijn “bubbel”. Van een valse start gesproken! Sommigen waren bang dat Lourdes zware klappen zou krijgen door de pandemie. Zouden de mensen de weg naar het heiligdom terugvinden? In 2021, toen ik eindelijk aan de slag kon gaan, waren er nauwelijks georganiseerde bedevaarten vanuit Vlaanderen. Maar nadien kwam alles aarzelend weer op gang. En nu zien we jaar na jaar dat de aantallen in stijgende lijn gaan, ook voor de ziekenbedevaarten.’
Leerschool
Dominique mag dan ‘pas’ vijf jaar benoemd zijn als kapelaan, zijn band met het heiligdom gaat heel ver terug. ‘Op mijn twaalfde ging ik met mijn vader naar Lourdes’, zegt hij. ‘In Limburg was het de gewoonte dat mijnwerkers tijdens de diocesane bedevaart ten dienste stonden van de zieken. Als zoon van een mijnwerker-brancardier mocht ik mee, gekleed in zo’n typisch tenue, compleet met een helmpje. En dan de kar van een zieke trekken. Het sprak me aan, want ik ben als tiener nog een paar keer meegereisd. Vaak het gaat zo: volwassenen vertellen me dat ze als kind een keertje op bedevaart kwamen met hun ouders of grootouders, de smaak van Lourdes te pakken kregen en trouw zijn gebleven aan het bedevaartsoord.’
Het trof me hoeveel troost mensen vinden in hun geloof. Lourdes geeft kracht van leven
Als priester in opleiding ontdekte Dominique het heiligdom weer op een andere manier, zegt hij: ‘Als seminarist kreeg ik de kans om elk jaar enkele weken mee te draaien in het onthalen van bedevaarders. Dat heb ik met veel plezier gedaan. Je raakt met pelgrims in gesprek, en aanvankelijk gaat het vooral over koetjes en kalfjes. Maar na een tijdje luchten mensen hun hart. Een ogenschijnlijk gelukkig gezinnetje dat een hele lijdensweg achter zich blijkt te hebben. Gebroken relaties, ziektes … het komt allemaal ter sprake. Voor de jongeman van twintig die ik toen was, waren die weken in Lourdes een echte leerschool. Het trof me hoeveel troost mensen vinden in hun geloof. Lourdes geeft kracht van leven.’
Als dromen uitkomen
Door een speling van het lot – of een knipoog van hierboven? – verblijft Dominique vandaag tijdens het bedevaartseizoen in het huis van de kapelaans, vlak bij de Bovenste Basiliek, het huis waar hij als jonge seminarist jaarlijks dus een tijdje verbleef. ‘Geloof het of niet, maar destijds droomde ik ervan om bedevaartbegeleider te worden. Met mensen van bij ons naar Lourdes gaan! Dat zou iets voor mij zijn! En ik hoopte stiekem ook dat ik ooit kapelaan zou kunnen worden in het heiligdom …’
Beide dromen zijn uitgekomen, want vóór hij deel ging uitmaken van het team van kapelaans aan de grot, begeleidde Dominique dertig jaar lang de Rozenkransbedevaart, een succesvol initiatief dat door een Limburgse dame werd opgestart. Ook als verantwoordelijke priester van de diocesane bedevaarten van Hasselt vertoefde hij jaarlijks in Lourdes.
De bovenstaande tekst is een fragment van een langer artikel dat verscheen in het februarinummer van Maria, middelares en koningin. Meer lezen? Via deze link ontdek je hoe je een jaarabonnement op ons geloofstijdschrift kunt nemen!